Fransa ve Türkiye: Çekişmeler ve Ortaklıklar

« Ebedi dostlarımız ya da ebedi düşmanlarımız yoktur; yalnızca ebedi çıkarlarımız vardır. » Lord Palmerston’a atfedilen ve 1848'de Büyük Britanya Avam Kamarası’nda dile getirilen bu söz, Fransa-Türkiye ilişkilerinin muğlak niteliğini yansıtmaktadır. Çeşitli alanlarda karşı karşıya gelseler de, iki ülke aynı uluslararası örgüt içinde müttefiktir. Fransa-Türkiye diyaloğu I. François ve Kanuni Sultan Süleyman dönemine kadar uzanır; tarih boyunca bu ilişkiler gerilemeler ve güçlü anlar yaşamıştır. Küresel ölçekteki gelişmeler ve olaylar Fransa-Türkiye ilişkilerini etkilemektedir. Ukrayna’daki çatışma, ABD, İsrail ve İran arasında yaşanan yakın tarihli savaş ya da Beşşar Esad’ın devrilmesi bu ilişkileri etkilemektedir; çünkü Elysée’nin (Fransa'nin cumhurbaşkanlığı sarayı) politikası ile Cumhurbaşkanlığı Külliyesi’nin politikası, dünyadaki bu yeni dönüşümler konusunda her zaman örtüşmemektedir. Bugün Paris ve Ankara, özellikle Afrika’da, Akdeniz’de ya da Kafkasya’da yaşanan anlaşmazlıklara rağmen çeşitli alanlarda iş birliği yapmaktadır. Kültürel alışverişler, tarihî miras ve diaspora sayesinde bu diyaloğun güçlü yönlerinden biridir.

Rusya-Ukrayna çatışması: farklı biçimlerde savunulan ortak çıkarlar

Paris açısından Ukrayna’nın toprak bütünlüğünün tartışılamaz olduğuna dair hiçbir şüphe yoktur, bu durum özellikle Moskova’ya yönelik politikasına yansımaktadır. Şubat 2022'de Rusya’nın Ukrayna’yı işgalinin başlangıcında, Fransa’nın da aralarında bulunduğu Avrupa ülkeleri, Rusya’yı ekonomik ve diplomatik açıdan yalıtmak için bir dizi yaptırım uygulamaya koydu. Bu önlemler arasında en dikkat çekenler şunlardır: 25 Mayıs 2006'da imzalanan ve 1 Haziran 2007'de yürürlüğe giren, bazı başvuru sahipleri (iş insanları, bilim insanları ve akademisyenler) için vize kolaylaştırma anlaşmasının askıya alınması, Cumhurbaşkanı Putin’e yakın birçok Rus milyonerin banka hesaplarının dondurulması ve Rusya’dan ham petrol ile petrol ürünleri ithalatının yasaklanması.

Bu yaptırımların ardında, her şeyden önce Avrupa’nın Rus fosil enerjisine bağımlılığı yatmaktadır. Fransa, çatışmanın patlak vermesinden önce gazının %20'sini, ham petrolünün ise %5'ini Rusya’dan ithal ediyordu. Ancak Fransa, özellikle Kazakistan, Orta Doğu ülkeleri ve Afrika devletleriyle yakınlaşarak ortaklarını çeşitlendirmektedir. Rusya-Ukrayna çatışması, Avrupa ülkelerinin Rusya’ya olan bağımlılıklarının farkına varmalarını sağlamakta ve onları yeni ortaklar aramaya yöneltmektedir.

Fransa ve Türkiye, ayrıca, Moskova’nın 2014'te Kırım’ı ilhak etmesini de tanımamaktadır. Türkiye bu saldırıyı hoş karşılamamaktadır; çünkü Rusya’nın Kırım’daki varlığı, komşu ülkeler için Karadeniz’de istikrarsızlık anlamına gelmektedir. Nitekim Rus donanması Romanya, Ukrayna, Gürcistan ve Bulgaristan’ın karasularına sürekli ihlallerde bulunmaktadır. Rusya’nın, Yunan çıkarlarınca işletilen bir petrol tankerini batırmakla suçlandığı 28 Ekim 2026 olayı da buna örnektir. Oysa Türkiye, ticaretini ve çıkarlarını korumak amacıyla bu istikrarsızlıktan tam da çekinmekte ve bunu istememektedir.

Ancak daha da ilginç olan şu ki, Kırım’ın ilhakını tanıması hâlinde Türkiye, Rusya’nın Münhasır Ekonomik Bölgesi’nin (MEB) genişlemesini kabul etmiş olacaktır. Türkiye’yi tutumunu sürdürmeye iten neden budur. Türkiye, Şubat 2022 olaylarından sonra Rusya ve Ukrayna ile ekonomik ve diplomatik bağlarını koruyabilen nadir ülkelerden biridir. İki güç, son on yılda özellikle Türkiye’nin 2017'de Rus yapımı S-400 savunma sistemini satın almasıyla ve Türkiye’nin Suriye’nin kuzeyine müdahalesini planlamayı amaçlayan, Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin arasında 22 Ekim 2019'da imzalanan Soçi mutabakatlarıyla yakınlaşmıştır. Ankara’nın Paris gibi bir tutum benimsememesinin nedeni, aslında kendi çıkarları ve siyasi pragmatizmidir.

Yine de bu iki ülkeyi birbirinden ayıran çok şey vardır. Suriye’de Kremlin, Beşşar Esad’ın en büyük destekçisiydi, Türkiye ise her zaman Suriye Millî Ordusu’nun (Şam’a karşı konumlanan bir muhalif grup) ortağı konumunu korudu. Rusya için Suriye üzerinde denetim kurmak çok önemliydi; çünkü Lazkiye limanı aracılığıyla donanması sıcak denizlere erişebilmekte, bu da onu dünya ticareti açısından en işlek ve en dinamik denizlerle temas hâline getirmektedir. Sıcak denizlere yönelik bu saplantı, Büyük Petro ve II. Katerina’dan bu yana Rus politikasının merkezinde yer almaktadır. Karadeniz’in giriş kapısı ve dolayısıyla Akdeniz’e ulaşmak için önemli bir yol olan Ukrayna’yı işgal ederek Putin yenilik yapmamakta, uzun bir siyasi düşünce geleneğinin devamı niteliğinde hareket etmektedir.

Bu karşıtlık Libya’da da görülmektedir; orada bu iki gücün çıkarları çatışmaktadır. Dolayısıyla Türkiye için, bölgede belirli bir güç dengesini korumak amacıyla Kiev’in toprak bütünlüğünü tanımak zorunludur.

Son olarak, Türkiye’yi bu çatışma sürecinde birinci sınıf bir ortak hâline getiren şeyler; coğrafi avantajları, 1936 Montrö Sözleşmesi ile kendisine tanınan İstanbul ve Çanakkale Boğazları üzerindeki egemenliği, savaş zamanında bu boğazları savaş gemilerine kapatma imkânı ve Moskova ile sürdürdüğü sürekli diyalogdur. Fransa ve Türkiye müzakerelerde merkezî bir yer edinmek istemektedir; Rusya, Ukrayna ve Türkiye arasında Karadeniz Tahıl Girişimi’ne ilişkin olarak 22 Temmuz 2022'de İstanbul’da imzalanan anlaşma da bununla açıklanmaktadır. Emmanuel Macron ayrıca Türkiye’nin Rus ve Ukraynalı heyetleri İstanbul’da ağırlama çabalarını ve 2025 yılı boyunca ateşkes sağlama girişimlerini takdirle karşılamaktadır.

Fransa-Türkiye ilişkilerinin sınanması

Ankara’nın politikasında vatan, yalnızca Türklerin sahip olduğu kara parçasıyla sınırlı değildir çünkü bu anlayış denize de yayılmaktadır. Türkiye, Yunanistan’ın Ege Denizi’ndeki MEB’ini sorgulamakta ve bu sulara girmeye defalarca teşebbüs etmektedir. Yunanistan, 10 Aralık 1982 tarihli Montego Bay Birleşmiş Milletler Deniz Hukuku Sözleşmesi uyarınca adaların deniz yetki alanı yaratması (ada projeksiyonu) tutumunu savunmaktadır. Atina, Ege Denizi’nde çok sayıda adaya sahiptir ve ona göre bu adalar anakara toprağıyla tamamen aynı haklara sahiptir; dolayısıyla kendi MEB’lerine sahiptirler.

Ancak bu ilke Ankara tarafından reddedilmektedir; çünkü ada projeksiyonu, Yunanistan’ın lehine olarak Türkiye’yi kendi içine hapsetmektedir. Türkiye’nin tutumunun farklı olmasının nedeni budur: Türkiye kıtasal projeksiyon fikrini benimsemekte ve bu kuralların Ege Denizi’nde kendisine dayatılmaması için Sözleşme’yi imzalamamıştır. Bu yönteme göre Türkiye, projeksiyonunu yalnızca kıtasal kara kütlesinin yapısına dayandırmakta, Türk kıta sahanlığının denizin altında devam ettiğini düşünmekte ve MEB sınırlarının yeniden gözden geçirilmesini talep etmektedir. Kıtasal projeksiyona dair bu görüş, “Mavi Vatan” doktriniyle somutlaşmaktadır. Bu doktrin Türkiye’nin MEB’ini genişletmesine imkân tanımakla kalmaz, halkta vatansever bir duygu da uyandırır. Hükûmet, bölgeyi “Mavi Vatan” olarak adlandırarak bu alanın Türkiye’nin kara toprakları kadar önemli olduğu fikrini yerleştirmektedir. Bu durum, katı siyasi çerçevenin dışına çıkarak zihinleri kazanmayı ve muhalefeti bu dava etrafında birleştirmeyi amaçlamaktadır; çünkü vatan ülkenin tüm sakinlerine aittir.

Mayıs 2026'da Türkiye Millî Eğitim Bakanlığı tarih ve coğrafya derslerindeki birçok terimde değişiklik yaptı ve en büyük değişimlerden biri Ege Denizi’nin adının değiştirilmesi oldu. Gerçekten de bu ad, Helenizmi ve Yunan kültürünü güçlü biçimde çağrıştırmaktadır; üstelik bu adlandırmayı kabul etmek, Türkiye için bu sular üzerindeki Yunan hegemonyasını tanımak anlamına gelmektedir. Türkiye’yi bu adı “Adalar Denizi” olarak değiştirmeye iten neden budur. Bu adlandırma Osmanlı İmparatorluğu döneminde kullanılmaktaydı. Dolayısıyla terimi değiştirerek Türkiye, Ege Denizi’nin paylaşılmasını reddetmekte ve kendisini Babıâli’nin devamı olarak konumlandırmaktadır.

Türkiye’nin yürüttüğü bu politikaya en büyük muhalefet Fransa’dan gelmektedir. Birçok etken, Fransa’yı Ankara’ya karşı düşmanca bir tutum benimsemeye ve Atina’yı desteklemeye yöneltmektedir. Fransa, Yunanistan’ın başlıca askerî teçhizat tedarikçilerinden biridir; bu destek ayrıca Atina’nın Avrupa Birliği üyesi olması nedeniyle Avrupa dayanışmasıyla da açıklanmaktadır.

Fransa da ada projeksiyonu ilkesini savunmaktadır: denizaşırı toprakları sayesinde dünyanın en geniş ikinci MEB’ine (yaklaşık 10,2 milyon km²) sahiptir ve bu durum tutumunu açıklamaktadır.

Ancak en önemli neden, bu iki güç arasında Kuzey Afrika’da ve Orta Doğu’da büyüyen rekabet olmaya devam etmektedir. Türkiye, birkaç yıldır Afrika ülkeleriyle diplomatik ağını genişletmeyi sürdürmektedir. Ankara, özellikle camilerin inşası ve bugün barışın güvencesi olarak sunulan Osmanlı mirasının ön plana çıkarılması yoluyla kültürel ve dinî alanlarda temsil edilmek istemektedir. Afrika kıtasındaki birçok ülkede izlenen çok sayıda dizisi, Türkiye’nin dünyanın en büyük dizi ihracatçıları arasında yer almasını sağlamaktadır; özellikle de Türk tarihinin büyük Müslüman şahsiyetlerini konu alan tarihî diziler, örneğin Mehmed: Fetihler Sultanı ya da en bilineni Diriliş: Ertuğrul.

Ankara, 2019'da tamamlanan Nijer-Türkiye Dostluk Hastanesi’nde olduğu gibi okulların ve hastanelerin inşasını finanse etmektedir. Diplomatik ve siyasi düzeyde mantık basittir: Türkiye büyükelçiliklerini çoğaltmakta, yerel güçlerle anlaşmalar yapmakta ve anlaşmazlıklarda arabulucu rolü oynamaktadır (Türkiye’nin 11 Aralık 2024'te Somali ile Etiyopya arasında bir uzlaşma anlaşması sağlaması gibi).

Türkiye’nin bir diğer güçlü yönü savunma sanayisidir. Çok etkili savaş dronlarıyla tanınan Türkiye, Afrika ülkelerine askerî teçhizat ihracatını artırmakta ve özellikle Fransa’nın askerlerini çekmesinin ardından, daha önce Fransa’nın elinde bulunan eski askerî üsleri devralmaktadır. Fransa bu değişimleri ve Türkiye’nin nüfuz alanının genişlemesini hoş karşılamamaktadır.

Türkiye, bu güçlerle yeni enerji anlaşmaları yapmakta ve ticari alışverişini artırmaktadır. 2015'te Ankara’nın Afrika’ya ihracatı 12,5 milyar dolara ulaşırken, 2025'te bu rakam yalnızca yılın ilk yarısı için 10 milyar dolara çıkmıştır. 2015'te Türkiye’nin Afrika’dan ithalatı 5 milyar dolardı; on yıl sonra ise bu rakam 11,26 milyar dolara ulaşmaktadır. Büyük Fransız şirketleri Türk aktörler lehine sözleşme kaybetmekte ve diplomatik düzeyde Fransa bu bölgede nüfuz kaybetmekte, Afrika’da şiddetli bir uluslararası rekabetle karşı karşıya kalmaktadır.

Ayrıca, Fransa’yı bu tutumu benimsemeye iten nedenler yalnızca ekonomik ya da diplomatik değildir, ayrıca tarih de büyük bir rol oynamaktadır. 16. yüzyıldan beri Fransa, Doğu Hristiyanlarıyla özel bir bağ sürdürmektedir. Gerçekten de Rumlar ya da Ermeniler, Osmanlı İmparatorluğu içinde padişahın otoritesi altında yaşıyordu. Ancak 1536/1569'da Fransa ile Osmanlı İmparatorluğu arasında ilk Kapitülasyonlar’ın (ticari ve hukuki avantajlar tanıyan metinler) imzalanmasından itibaren, tarihçi Ahmet Şimşirgil’in KAYI-IV, Ufukların Sultanı Kanuni adlı eserinde belirttiği üzere, Fransa kralı Doğu Hristiyanlarının koruyucusu hâline gelmiştir. Fransa’daki rejim değişikliklerine rağmen bu tutum Yunanistan, Lübnan ve Ermenistan’a karşı aynı kalmıştır. Dolayısıyla Paris’in bu devletlerle bağları yeni değildir; uzun bir tarihî ve siyasi sürece dayanmaktadır ve tamamen rakip olmaktan uzak olan Paris ve Ankara, birçok sahnede ve pek çok alanda iş birliği yapmaktadır.

Mübadeleler ve ortaklıklar

4 Nisan 1949'da kurulan NATO (Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü), başlangıçtaki amacı Sovyet gücüne karşı koymak olan büyük Batılı güçleri bir araya getirmektedir. Amerika Birleşik Devletleri’ne yakın olmasına rağmen Türkiye, ancak 1952'de üye olmuştur. Türkiye’yi ittifaka katılmaya iten şey, coğrafi ve stratejik konumudur: SSCB ile doğrudan sınırı bulunan Ankara, Sovyet etkisinden çekiniyor ve olası bir saldırı karşısında özellikle savunmasız durumdaydı. Türk yöneticiler bu tehdide karşı korunmak için NATO’ya üyelik müzakerelerine girişmiştir.

Bugün Türkiye, örgüt için büyük bir değer taşımaktadır. Avrupa, Asya ve Afrika’nın kesişim noktasında yer alan Türkiye, uluslararası alışverişlerde merkezî bir konuma sahiptir. Ayrıca Amerika Birleşik Devletleri’nin yanı sıra Rusya, Japonya ya da Pakistan ile de iş birliği yaparak ortaklarını çoğaltmaktadır. Tüm diplomatik sahnelerde temsil edilmek için yalnızca Batılı ya da Asyalı çerçevenin dışına çıkmaktadır.

Son yıllarda Emmanuel Macron ile Recep Tayyip Erdoğan, Temmuz 2026'da Ankara’da düzenlenen NATO zirvesinde hız kazanan bir diplomatik yakınlaşma başlattı. Fransa ile Türkiye arasındaki bu yakınlaşma, Avrupa’nın Rusya’ya ve örgütten ayrılma niyetini sürekli dile getiren Donald Trump’ın Amerika Birleşik Devletleri’ne alternatifler aradığı göz önüne alındığında, gerçek bir stratejik uyanışı yansıtmaktadır. Savunma alanında, silah sanayisine büyük yatırım yapan Türkiye, Fransa ve Avrupa için Amerikan, Rus ya da Çinli devlere karşı güvenilir bir alternatif olarak öne çıkmaktadır. Bu dönüşü gösteren önemli bir olay, 12 Mayıs 2026'da imzalanan Safran-Baykar ortaklığıdır; bu ortaklık iş birliklerini yeni ufuklara taşımaktadır. Fransız havacılık, uzay ve savunma sektörünün öncü şirketi Safran, askerî dronlarıyla dünya çapında tanınan Türk havacılık üreticisi Baykar ile ortaklık kurmuştur (özellikle Ukrayna’da ve ikinci Dağlık Karabağ Savaşı sırasında yoğun biçimde kullanılan TB2). Bu iş birliği, Türkiye’nin dronlarını teknolojik açıdan gelişmiş Avrupa bileşenleriyle donatmasına imkân tanırken, Fransa’ya da hızla büyüyen insansız hava aracı pazarına stratejik bir giriş kapısı sunmaktadır.

Ekonomik alışverişler, Fransa-Türkiye ilişkilerinin bir diğer sağlam ayağını oluşturmaktadır. Ticaret akışları, Covid öncesi dönemden itibaren belirgin biçimde yoğunlaşmıştır . 2019'da Türkiye’nin Fransa’ya ihracatı 8,73 milyar dolara ulaşırken, Fransa’dan ithalatı 5,9 milyar dolardı. 2025'te dönüşümler çarpıcıdır: Türkiye, 12,1 milyar dolarlık Fransız malı ithal ederken, Fransa’ya ihracatı 11,7 milyar dolara ulaşmıştır. Bu ekonomik dinamizmi özellikle ulaşım sektörü taşımaktadır. Türkiye büyük bir otomotiv merkezidir ve Bursa ya da Kocaeli gibi sanayi şehirleri önemli otomobil üreticileridir. Renault’nun burada bir fabrikası bulunurken, Citroën ve Peugeot Türk sanayisi için vazgeçilmez ortaklardır. Otomobiller bu ekonomik alışverişlerin önemli bir bölümünü oluşturmaktadır. Yine de, havacılık alanında da alışverişlerin dönüşüm geçirdiğini belirtmek gerekir; nitekim Türk havayolu şirketi Türk Hava Yolları, Anadolu Ajansı gazetesine göre 2023'te Airbus’tan toplam 355 uçak sipariş etmiştir. Türk Hava Yolları’nın bu alımları, Amerikan bağımlılığından, özellikle de şirketin diğer büyük tedarikçisi olan Boeing devinden uzaklaşma isteğinin bir parçasıdır. Bununla birlikte, alışverişler yalnızca askerî ya da ekonomik nitelikte değildir, bunun yanında kültürel bir ortaklık da bulunmaktadır. Fransa’nın Türkiye genelinde başarıyla öne çıkan çok sayıda okulu vardır; bunlar arasında en çok dikkat çekenler, İstanbul’daki Pierre Loti Lisesi ile Türkiye’nin başkentindeki Charles de Gaulle Fransız Lisesi’dir; bu okullar Fransa’dakiyle aynı eğitim programını sunmaktadır. Saint-Benoît ya da Saint-Joseph liseleri ise Türk resmî müfredatını izlemekte ve derslerin belirli bir yüzdesini Fransızca vermektedir. Bu, Fransa Cumhurbaşkanı François Mitterrand ile Türkiye Cumhurbaşkanı Turgut Özal arasında imzalanan bir anlaşmanın ardından 1992'de kurulan Galatasaray Üniversitesi için de geçerlidir. Bu kurumlar Türkiye’nin en prestijli kurumları arasında yer almakta, bu da Fransa’ya belirli bir etki alanı oluşturma ve aydın çevrelerde gerçek bir itibarı koruma imkânı vermektedir. Türkiye Fransız Enstitüsü ise geniş bir medya kütüphanesine, çok sayıda Fransız filminin gösterildiği bir sinema salonuna sahiptir ve en çok dil kursları sunmaktadır.

Soft power (Yumuşak güç), Fransa’nın uluslararası düzeyde kültürel olarak parlamasına imkân tanımaktadır. Bu diplomatik araç, Fransa’nın Fransızcayı prestij fikriyle ilişkilendirilen, ön planda bir dil olarak konumlandırmasını sağlamaktadır. Aynı zamanda ekonomik bir kaldıraçtır, çünkü bu okulların mezunları hem Avrupa hem de Türk kodlarına hâkim olarak Fransız şirketlerinde çalışabilmektedir. Bunlar iki kültürle temas hâlindeki figürlerdir ve bu durum Fransa’nın kültürel etkisini pekiştirmektedir.

Buna karşılık, Fransa’da Türk okulları yoktur. Türkiye, Paris’teki Yunus Emre Enstitüsü gibi kültür merkezleri aracılığıyla temsil edilmektedir; bu merkez Türkçe dil kursları ve Türk kültürünü ön plana çıkarmayı amaçlayan konferanslar sunmaktadır. Türkiye’nin güçlü yanı diasporasıdır; Fransa’daki Türk konsolosluklarına göre diaspora 800.000 kişiye ulaşmaktadır. Bu diaspora Fransız kodlarını benimsemekte, bu şekilde çocuklar devlet okullarında eğitim görmekte ve Fransa’da çalışırken Türkiye ile yakın bağlarını korumaktadır. Bu, hatırı sayılır bir ekonomik avantajdır, çünkü her yıl bu diaspora Türkiye’ye milyonlarca, hatta milyarlarca avro kazandırmaktadır. Bu nedenle Ankara için yurt dışındaki diasporasıyla bağlarını sürdürmek vazgeçilmezdir, çünkü ekonomik ağırlığının yanı sıra diplomatik bir kaldıraç da olabilir. 2021'de Kanada hükûmeti, Ankara’nın Dağlık Karabağ çatışması sırasında Bakü’ye verdiği destek nedeniyle Ermeni diasporasının tutumu ve baskısı üzerine Türkiye’ye silah satışlarını iptal etmiştir; dolayısıyla diaspora, yeterince büyük olduğunda diplomasinin önemli bir kozu hâline gelmektedir.

Diyanet İşleri Başkanlığı’na bağlı camiler, Türkiye’nin Fransa’da kültürel olarak etkin olmasını sağlamaktadır; bu camiler, Fransa genelinde 270 ila 280 ibadethane ve 265 dernek içeren DİTİB (Diyanet İşleri Türk İslam Birliği) çatısı altında toplanmıştır. Bu camilerin imamlarının atanması, 1 Aralık 2024'e kadar doğrudan Türkiye tarafından yapılmaktaydı; o tarihten bu yana atamalara ilişkin yasa değişikliğe uğramıştır. Gerçekten de imamlar artık Türkiye’den gelemez; Fransa’daki diaspora içinden atanmak zorundadır. Yine de bu durum Ankara’nın Fransa’daki Türk inananlarla bağlarını sürdürmesine imkân tanımaktadır. Böylece Ankara’nın yumuşak gücü, diasporası ile dinî ve kültürel merkezleri üzerinden temsiline dayanmakta, bunlar da önemli diplomatik kaldıraçlar oluşturmaktadır.

Sonuç

Fransa ve Türkiye, özellikle Afrika’da, Kafkasya’da ya da Akdeniz’de, hırslarının ve çıkarlarının çatıştığı birçok noktada karşı karşıyadır. Avrupa kardeşliği ve tarihî yük nedeniyle Fransa, Ermenistan’da ve Ege Denizi’nde Türkiye’ye karşı düşmanca bir tutum benimsemektedir. Ancak Ankara ile bağlarını hiçbir zaman koparmamıştır; bu da Ankara’nın Elysée için üst düzey bir ortak olmaya devam ettiğini açıkça göstermektedir.

Tarihsel olarak iki ülkeyi çok güçlü bağlar birleştirmektedir, çünkü diplomatik alışverişler 16. yüzyıla kadar uzanır ve Soğuk Savaş sırasında, iki ülke de NATO’ya katıldığı için başka bir boyut kazanmıştır. Rekabetlere rağmen, özellikle ulaşım ya da tekstil ticaretinde hâlâ önemli ekonomik ortaklardır ve kültürel alışverişler diyaloğu daha da beslemektedir.

Bu kültürel temsil, Fransa için özellikle kültür merkezlerinin ve okulların varlığı üzerinden gerçekleşmektedir. Türkiye’ye gelince, yumuşak gücü enstitülerinde ve diasporasında yatmaktadır. Fransız yumuşak gücü daha çok “kurumsal”dır; ağırlıklı olarak genellikle Millî Eğitim Bakanlığı ya da Dışişleri Bakanlığı tarafından yönetilen kurumlara dayanırken, Türkiye’ninki ülke ile diasporası arasındaki bağların güçlendirilmesine dayanan “toplulukçu” bir Soft power ve bu bağ çoğu zaman köprü işlevi gören kültür merkezleri ve ibadethaneler aracılığıyla sağlanmaktadır. Ukrayna’da iki gücün çıkarları, farklı derecelerde de olsa Rus eylemine karşı belirli bir düşmanlığı benimseyecek kadar örtüşmektedir.